تا رهایی

             دیریست ره به حال خرابم نمی برد

این جامها که از پی هم میشود تهی

دریای اتشیست که ریزم به کام خویش

گرداب می ربایدوابم نمی برد

هان ای عقاب عشق

                      از اوج قله های مه الود دوردست

پرواز کن به عمر من

انجا ببر مرا که شرابم نمی برد

                              ان بی ستاره ام که عقابم نمی برد

در راه زندگی با این همه تلاش و تمنا و تشنگی

با این که ناله میکشم از دل که اب اب

                  دیریست فریب هم به سرابم نمی برد

و اما این.....................

                  زندگی شاید همین باشد یه فریب ساده و کوچک

                  ان هم از دست عزیزی

که تو دنیا راجز برای او و جز با او نمی خواهی

من گمانم زندگی باید همین باشد    

........................ کودکی در دفتر مشقش نوشت

زندگی یعنی فریب  زندگی یعنی شکست شیشه ای در هجوم بی صدای سنگها         زندگی صوت قطاریست که در خواب پلی می پیچد

             مرگ به ما مینگرد

کوه درد به دوش میگزارم  صبور و شتابان به سوی تو می ایم

همراه شدن   بودن و ماندن   همپای عشق و انسان

تا شب وصل

ان لحظه ی عزیز  ان ساعتی که دستهایمان در دست هم

کوه درد را زمین بگزارم و با تو همراه عا شق باشم و انسان بمانم تا همیشه بخندم

  یاد داری گفتی با تو باران زیباست

دو چشمش از غصه بر من خیره ماند و حیران

گفت زیر باران بی توام سرگردان

سلام به دوست های غریبه و پرنده من یه ناجی ام برا نشوندن پرنده روی شونه های غریبه پس تا اومدنش منو تحمل کنید

منو ببخش عزیز اگه میگم باهام نمون

دستای خالی مو ببین آخر ِ قصه رو بخون

ترانه ای رو که برات گفته بودم فروختمش

با پول ِ اون نخ خریدم زخم ِ دلم رو دوختمش

همسفر ِ عشق و جنون  ،  عاشق ترین ِ عالمم

تو عشقتو ازم بگیر من واسه تو خیلی کمم

بین من و تو فاصله اس یه در ِ سرد آهنی

من که کلیدی ندارم  تو واسه چی در می زنی

این در ِ سرد ِ لعنتی شاید نخواد که وا بشه

قلبتو بردار و برو قطار داره سوت می کشه

هر جاکه پا میزارم تورواونجامیبینم

یادمه چشمای تو پردردوغصه بود

غصه غربت تو قد صدتا قصه بود

                                            یادتوهرجاکه هستم بامنه

                                           داره عمرمنواتیش میزنه

توبرام خورشیدبودی توی این دنیای سرد

گونه های خیسمودستای تو پاک میکرد

حالا اون دستا کجاست             اون دوتادستای خوب

چرا بی صدا شده                لب قصه های خوب

من که باور ندارم          اون همه خاطره مرد

عاشق اسمونو                 پشت یه پنجره برد

برای گفتن من شعر هم به گل مانده نمانده عمریو صدها سخن به دل مانده

صدا که مرحم فریاد بود یک عمر درد مرا  به پیش زخم عظیم دل خجل مانده

                                هنوز هم منتظرم.........                                               

چند تصویر از قبر بی چراغ امام حسن مجتبی (ع) را براتون می زارم .

اگه دلتون گرفت ما رو هم دعا کنید

التماس دعا

.

یکبار  دیگر بیا و لبخند بزن

                     تندیس شکسته را به هم بند بزن

ای عشق مرا شبیه یک رستاخیز

                      بازندگی دوباره پیوند بزن

                                               در پایان این مطلب

گویند طبیب دل بیمارانی              طبیب دل ما باش که بیمار توام

مشاور    امیر  و   فرزانه   دو دوست  مهربان پرنده و غریبه

چرا گرفته دلت؟مثل انكه تنهايي

   چقدر هم تنها

      خيال مي كنم

         دچار ان رگ پنهان رنگ ها هستي

            دچار يعني

               عاشق

                  و فكر كن كه چه تنهاست

اگر كه ماهي كوچك دچار ابي درياي بيكران باشد

   چه فكر نازك غمناكي

      و غم تبسم پوشيده ي نگاه گياه است

         و غم اشاره ي محوي به رد وحدت اشياست

            خوشا به حال گياهان كه عاشق نورند

                 و دست منبسط نور روي شانه ي ان

                                                     نه وصل ممكن نيست

                                         هميشه فاصله اي هست

                               اگر چه منحني اب بالش خوبي است

                                             براي خواب دل اويز ترد نيلوفر

                                                             هميشه فاصله اي هست

                                                                                  دچار بايد بود

                                                                و گرنه زمزمه ي ميان دو حرف

                                                                                             حرام خواهد شد

                                                                                                               و عشق

                                                                                    سفر به روشني اهتزاز خلوت اشياست

                                                                           و عشق

                                                     صداي فاصله هاست

                                   صداي فاصله هايي كه

                            غرق  ابهامند

                                  نه

          صداي فاصله هايي كه مثل نقره تميزند

   و با شنيدن يك هيچ مي شوند كدر

هميشه عاشق تنهاست

شبی از پشت یک تنهایی نمناک و بارانی تو را با لهجه ی گلهای نرگس صدا کردم

تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم

پس از یک جستجوی نقرهای در کوچه های آبی احساس

تو را از بین گل هایی که در تنهایی ام رویید با حسرت جدا کردم

و تو در پاسخ آبی ترین موج تمنای دلم گفتی

دلم حیران و سرگردان چشمانی است رؤیایی

و من تنها برای دیدن زیبایی آن چشم

تو را در دشتی از تنهایی و حسرت رها کرم

همین بود آخرین حرفت

و من بعد از عبور تلخ و غمگینت

حریم چشمهایم را بروی اشکی از جنس غروب ساکت و نارنجی خورشید وا کردم.

نمی دانم چرا رفتی

و تو بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی

نمی دانم کجا،تا کی،برای چه،

ولی رفتی و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می بارید

و بعد از رفتنت یک قلب دریایی ترک برداشت

و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد

و بعد از رفتن تو آسمان چشم هایم خیس باران بود

و بعد از رفتنت انگار کسی حس کرد من بی تو تمام هستی ام  از دست  خواهد رفت

کسی حس کرد من بی تو هزاران بار در لحظه خواهم مرد

و بعد از رفتنت دریا ، چه بغضی کرد......

              که من             در تهاجم کولاک

یکجا تمام   هیمه های جهان را          

       انبار کرده ام                در پشت خانه ام

و در تفکر یک باغ آتشم             به تنهایی

من هیمه ام            پرنده خوبم    

    بشکن مرا        برای اجاق سرد اتا قت

                   آتش زن مرا

من / عشق

پاك                  يعني

سرزمين                      لحظه

يعني                                 بيداد

عشق                                     من

باختن                                                            عشق

جان                                                                          يعني

زندگي                                                                               ليلي و

قمار                                                                                  مجنون

در                 عشق يعني ...        شدن

ساختن                                                                                   عشق

دل                                                                                       يعني

كلبه                                                                           وامق و

يعني                                                                      عذرا

عشق                                                              شدن

من                                     عشق

فرداي                                يعني

كودك                          مسجد

يعني               الاقصي

عشق /  من

عشق                                       آميختن                                           افروختن

يعني                              به هم        عشق                             سوختن

چشمهاي                      يكجا                    يعني                        كردن

پر ز                 و غم                            دردهاي             گريه

خون/ درد                                                    بيشمار

عشق                                     من

يعني                             الاسرار

كلبه                    مخزن

اسرار     يعني     

تقدیم به او:

 تو با یک جرعه از دریای یادت

میان باغ قلبم جا گرفتی

تو با یک انعکاس نقره ای رنگ

رنگ مرا بر قایق رویا نشاندی

و با یک لطف ‌، یک لبخند ساده

مرا به سرزمین عشق خواندی

تو دیار میان قلب ها را

به رسم آسمانی ها شکستی

چون حسی غریب و واژه هایی سرخ

میان دفتر روحم نشستی

تو دریایی ترین ترسیم یک موج

تو تنها جاده ی دل تا خدایی

تو مثل شوق یک کودک لطیفی

تو مثل عطر یک گلدان رهایی

تو مثل نغمه ی موزون باران

به روی اطلسی ها نازنینی

و تا وقتی روحم مال اینجاست

به روی صفحه ی دل می نشینی

                      شعر : مریم حیدرزاده

نمیدونم از کجا شروع کنم و چی بگم فقط میخوام اینو بگم که :

میدونید چرا میگیم  هوا سرده ( خوب چون گرمایی نیست)

میدونید چرا میگیم هوا تاریک (  خوب چون نوری نیست)

میدونید چرا میگیم شیطان هست ( خوب چون از خدا دور شدیم)

اما میدونید چرا من عاشق شدم

چون پرنده رو پیدا کردم

همه ی اینارو گفتم که به همه ی شما دوستان بگم

         پرنده  دوست دارم  

از همان روز

که قرار بود بیایی و نیامدی

تا همین امروز

که قرار نبود بیایی و آمدی

چه بر من گذشت ؟

بماند !

داغ است پیشانی ام ،

می روم عکس کودکی های شسته را

از قاب های کهنه بپرسم ،

می روم آرزوهای خسته را

در رنگ خواب های پریده ببینم ،

می روم ببینم

کدام شعر بود

که تو را نوشتم

یک در میان روی گلبرگ هایش

تا پرپرش کنم ،

یکی را بردارم

و

تو نباشی .

نه ،

تو نیستی

تا پیشانی داغ را

بر ساحل سرد ماسه هایت بگذارم ،

می روم ،

می روم تو را از خواب های پنچ سالگی ام بدزدم

و در ته صندوق ترین لحظه های خستگی ام کلید کنم ،

می روم . . .

دیشب که از ترس ِ ستاره

ماه را می شمردم

یکی کم آوردم

ماه را قدم زدم

زیر دامنم را نگاه کرد

چادر شب را پوشیدم

گوشه ای نشستم ،

تا صبحی که سری بزنم

حالا مرا می بینی ستاره ؟

من از هرچه تاریک نمی ترسم

دلم قرص ِ ماه است

بیا بشکن

نیمی برای روز

نیمی برای شب

دیگر کم نمی آورم

دارم ستاره ها را می شمرم

پشت میله هایی که

تو منتظری .

کوزه به دست پیش می اید

عاشقی جرم نیست ترسوها

اتفاق است پیش می اید

تا که شاید تو هنگام لگد مال غرورم

صدای خش خش آخرین نفس هایم را می شنیدی . . . 

به امروز بنگر       زیرا زندگیست

           نفس زندگیست

در زمان اندک ان

واقعیتهاودگرگونی های شما نهفته است

شادمانی رشد

شکوه عمل

                           عظمت انجام کارهای بزرگ

ودیروز جز یک رویا نیست

وفردا جز یک خیال

                امروز اگر زیبا زندگی کنی

               دیروز تو سرشار از رویای شادمانی خواهد بود

و فردای تو تصویری از امید

                      پس

به امروز بنگرو به سپیده بگو درود

تو را چون بادبادک دوست دارم

مثال پول قلک دوست دارم

توگفتی بچه ای وباشد ولی من

تو را بیش از لواشک دوست دارم

یک اگر با یک برابر بود

معلم پای تخته داد می زد

صورتش از خشم گلگون بود

و دستانش به زیر پوششی از گرد پنهان

ولی آخر کلاسیها

لواشک بین خود تقسیم میکردند

و آن یکی در گوشه ای دیگر جوانان را

ورق می زد

با خطی خوانا بر روی تخته ای کز ظلمتی تاریک

غمگین بود

تساوی را چنین نوشت : یک با یک برابر است

از میان جمع شاگردان یکی برخاست

همیشه باید یک نفر بپا خیزد ...

به آرامی سخن سر داد :

تساوی اشتباهی ، فاحش و محض است

نگاه بچه ها ناگه به یک سو خیره شد و

معلم مات بر جا ماند

و او پرسید : اگر یک فرد انسان واحد یک بود

آیا باز یکی با یک برابر بود ؟

سکوت مدخوشی بود و سؤالی سخت

معلم خشمگین فریاد زد آری برابر بود

و او با پوزخندی گفت :

اگر یک فرد انسان واحد یک بود

آنکه زر و زور داشت به دامن داشت بالا بود

و آنکه قلبی پاک و دستی فاقد از زر داشت پایین بود

اگر یک فرد انسان واحد یک بود

آنکه صورت نقره گون چون قرص مه می داشت بالا بود

وان سیه چهره که می نالید پایین بود

اگر یک فرد انسان واحد یک بود

این تساوی زیر و رو می شد

حال می پرسیم یک اگر با یک برابر بود

نان و مال مفتخواران از کجا آماده می گردید

یا چه کس دیوار چین ها را بنا می کرد ؟

یک اگر با یک برابر بود

پس آن که پشتش زیر بار فقر خم می شد

یا که زیر ضربت شلاق له می شد

معلم ناله آسا گفت :

بچه ها در جزوه ی خو یش بنو یسید :

که یک با یک برابر نیست ...